ಮಾಯ್ಸ

ನಾನೆದ್ದಿಹೆ ಈ ನಟ್ಟಿರುಳಿನಲ್ಲಿ

ಜೋಂಪೂ ಬಾರದು ಏಕೆ,

ಕಾಡುತಿಹುದು ಆ ಸವಿನೆನಪು,

ಒಲವ ಕಣ್ಣೋಟದ ಹೊಳಪು.

ಅವಳ ಆ ಕೆನ್ನೆಮುತ್ತು,

ಮುದ್ದು, ಆ ತೊಡೆದಿಂಬು,

ತಲೆಗೂದಲ ಸವರುವ,

ಆ ಕೈ, ಬಂಗಾರದ ಗೈ!

ಅವಳ ಮೊಗ ಎನಿತಂದ,

ಎನಿತು ಚೆಂದ ಅವಳ ನಗೆ

ಅವಳ ಆ ಕೊರಲಿಂಪು,

ಕಿವಿ-ಮನ ಎರಡಕ್ಕೂ ತಂಪು

ದಿನವೂ ಅವಳ ಆ ಹಾಡು,

ಒಂದೇ ರಾಗ ಒಂದೇ ತಾಳ

ಆದರೂ ದಿನವೂ ಹೊಸತು,

ಅರೆ! ಅದು ಹೇಗೆ? ತಿಳಿಯದು!

 

ಆ ಹಾಡು ಅದೇ ಹಾಡು,

ಎನಿತು ಸಲ ಮಲಗಿಸಿತ್ತು

ಚಂದಿರನ ಕನಸಿನರಮನೆಗೆ

ಮಲ್ಲಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿತು.

 

ಆದರೆ ಈ ನಡುರಾತ್ರಿಯೊಳು,

ಅದೇ ಸವಿನೆನೆಪು ಬಂದು,

ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಮುಟ್ಟಿ,

ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದೆ

 

ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಹಳೆಯ ಆದೇ, ಆ

ಮಲಗಿಸುವ ಹಾಡನ್ನೇ ಹಾಡಿ,

ತುಸು ಮಲಗಲು,

ಬಿಡದೇ ಕಾಡಿಸುತಿದೆ ಏಕೆ.

 

-ಮಹೇಶ